Ροκάνα και στραθιώτης

Μια γυναίκα γυμνή, καθισμένη στην ακροθαλασσιά, παίζει με την άμμο αθώα, ανέμελα. Δεν ήταν δικιά της επιλογή να είναι γυμνή, το κάνει γιατί επέμενε εκείνος. Φορά τα μαύρα της γυαλιά και κοιτάζει τον ορίζοντα φιλάρεσκα. Είναι ήρεμη γιατί με τα γυαλιά αυτά νιώθει ασφάλεια, την κάνουν να νιώθει σαν τις άλλες. Με του Κωνσταντίνου τη θύμηση γεμάτη, τις πυρπολημένες πολιτείες και τα τραγικά γυναικόπαιδα ανάμεσα στις μασχάλες της μας μίλησε εκείνο το πρωί που η ώρα ήταν πριν τις 6 που σηκώνεσαι για να πας στη δουλειά. Στα καρβουνιασμένα μάτια της μη σταματήσεις, θα σε κατασπαράξουν τα σκυλιά και οι φασίστες που παραφιλάνε στους δρόμους. Μπορείς όμως αν θέλεις να της πεις για τον πόθο σου να μαζέψεις σπυρί σπυρί την άμμο από τις πατούσες της, και το δάχτυλο το Μέγα να το πάρεις από τη σπηλιά του και να χτίσεις εκκλησιά πάνω στα βράχια, μέσα στα ρουμάνια, δίπλα στα αγρίμια. Δε θα καταλάβει, θα ζητήσει όμως ένα μήλο.

Το Σατανά τον νίκησα, το γιο σου τον ανέστησα.
Θεέ μου, συγχώρεσέ με, αλλά δε θα σταματήσω για τη γυναίκα να μιλώ.

Ακολουθία Αγίου Νεόφυτου του Έγκλειστου

Κύριε Νίκο, όταν μιλούσες για θεριά που αγκομαχούσαν πάνω στο κρεββάτι, από που στράγγιζε το αίμα του;

Αλογα

Μαλαχίτες, κορμιά, ηφαίστεια, παλάτια. Μάζεψέ τα.
Μαντήλια, βότσαλα, παιχνίδια, ροκάνες. Φύλαξέ τα.
Ήλιους, ταξίδια, μαντάτα, βραχοκιρκίνεζα. Σύλλεξέ τα.

-Και είναι όλα τα παραπάνω η αγάπη;

-Όχι, δεν είναι παρά λέξεις.

-Την αγάπη είναι που ψάχνω, θα τις ξεράσω να χωρέσει εκείνη.

-Κράτησέ τις, θα σου χρειαστούν για να την στολίσεις όταν έρθει να σε βρει.