Το μπιζέλι του πρίγκιψ

Έγινα θεία στόπ. Είναι μια σκέτη απόλαυση στόπ. Ένα τόσο δα πλασματάκι με ματάκια λαμπερά κάπου κάπου σου χαμογελά και τον κόσμο σου χαλά......


Είναι ωραία φάση και απολαυστηκή. Ζώ ξανά την περίοδο που ο πελαργός ήταν τόσο χουβαρτάς που άφησε ένα μεγάααααλο πακέτο για μένα που έγραφε πάνω στην ταμπελίτσα ' μικρός σου αδελφός' ........ όταν είδα το πακέτο θυμάμαι είχα ενθουσιαστεί με το περιτύλιγμα τα ωραία χρώματα γεμάτα υποσχέσεις....................

Όταν ήρθε η ώρα και έσκασε το πακέτο και ανακάλυψα ότι αντί για την αδερφή που είχα ζητήσει μου έστειλαν αδελφό ζήτησα να επιστραφεί το πακέτο γιατί δε γίνεται ο πελαργός μες το πολύ μεθύση του και μες την παραζάλη μου έφερε πακέτο με λάθος περιεχόμενο ( όπως λέμε λύση με σωστό περιεχόμενο έναν πράμα).

Αλλά στη χώρα του γιατί δέν γίνονται επιστροφές και έτσι μου ανακοίνωσαν ότι το περιεχόμενο όχι μόνο πρέπει να το δεκτώ και να σιωπήσω, αλλά θα πρέπει να το φροντίζω και να το βοηθώ και να το νοιάζομαι.............................

Πέρασαν εικοσι οκτώ τόσα χρόνια με πολλά σκαμπανευάσματα και αλλαγές...................... το περιεχόμενο μεγάλωσε και με έκανε και θεία..................... και το μικρό μπιζέλι που μας κάνει ότι θέλει θα συνεχίσει τη συμμαχία της βατραχοπολιτείας με το σωστό περιεχόμενο αυτή τη φορά.................................

Αντίο για την ώρα ο Μορφέας είναι μορφή και γώ νυσταγμένη πολύ

Μικρό

Σιωπή.
Πληγώθηκε.
Άδειασε.
Απόκαμε.
Ήρθε χειμώνας.
Κρυώνει.
Ρήμαξε.
Μαράζωσε.

Κι όμως, ένα ισχνό, πράσινο φυλλαράκι ξεπετάχτηκε ανάμεσα στα σκέλια της.

Ταξίδι

Θα πας πάλι με σκυμμένο το κεφάλι εκεί που είναι ο θάνατος της αίσθησης, της γεύσης και της πατριδογνωσίας.

Πατριδογνωσία του κορμιού, πού είναι το Α, το Ω και όλα όσα περικλείουν.

-Τί είναι το ακρωτήρι και τί ο κόλπος;
-Ένα δάκτυλο και ένα αιδοίο.

-Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ συμβολής και εκβολής;
-Συμβολή είναι να της πηγαίνεις λουλούδια, εκβολή να τα ταΐζει στα σκυλιά, συμβουλή να βουρτσίζεις τα δόντια σου πριν τον ύπνο.

-Οροπέδιο ή λεκανοπέδιο;
-Λεκανοπέδιο, σε οροπέδιο δεν έχω φτάσει ακόμα.


Η Ελλού, όλο γέλια και καμώματα, είναι λέει πολύ άσπρη η επιδερμίδα της όταν ξυπνά το πρωί. Δωρική η Μαργαρίτα, λιτή, της πάει η Κρήτη, θα μπορούσε να ήταν μια ελιά της. Ο Πανσέληνος ο Εμμανουήλ σεληνιάζεται και αρπάζει την γριά καριόλα και την πετά στα βράχια της Ζάκρου γιατί λέει θα τους πήγαινε λίγο άσπρο, έτσι μονότονα καφετιά που είναι. Εκεί, όλοι μαζί σπρώξαμε τις γεωλογικές πλάκες και φέραμε τις δυο νήσους δίπλα δίπλα να ακουμπούν, για να μην είναι λέει η Κύπρος πάντα μόνη της στη γωνίτσα στο χάρτη.

-Ακούμπησα εκεί στις βρωμιές;
-Όχι, τελείωνε. Πρέπει να συνεχίσουμε το παιχνίδι.
-Μα νόμιζα πως δε σου αρέσει να παίζεις με άλλους.
-Φυσικά και μου αρέσει, απλά ποτέ δεν νοιάστηκες να το μάθεις.

Τα βράδυα αφουγκραζόμασταν τις κοιλιές μας. ''Έχεις άλλο χώρο'', ''Όχι!'' ''Τί να κάνουμε, δεν μπορούμε να την προσβάλλουμε...''

Μετά κοιτάζαμε τα αστέρια και τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά μας. Προσπαθούσαμε να τα μετρήσουμε και τα δυο, αδύνατον.

-Μα τόσο πολύ μεγαλώσαμε;
-Μην παραπονιέσαι. Τί να πει ο ουρανός που έχει γεννήσει αμέτρητα αστέρια.

Αυτό με ηρέμησε κάπως. Κοιμήθηκα. Και ξύπνησα στον έλεγχο διαβατηρίων. Η βίζα μου έγραφε Σεϋχέλλες και οι μόνες αποσκευές μου ένας χτυπημένος λαγός και ένα κολλάν.