Χάσαμε τον παππού στοπ.

Χάσαμε τον παππού. Επίεν να συνάξει αγρέλια τζιαί ακόμα να στραφεί. Πήγαμε στην αστυνομία αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν. Κατ' ακρίβειαν ο παππούς χάθηκε εδώ και πέντε, έξι χρόνια.

Δέν τον πήρε το ΕΥΡΗΚΑ όπως λάλεί τζιαι η διαφήμηση. Τον πήρε ο μάστρε Αλτζχάιμερ. Ο κύριος αυτός είναι ο κακός λύκος για τους μεγάλους. Δεν τρώει γιαγιάδες και ούτε κοκκινοσκουφίτσες. Φέρνει τα πάνω κάτω. Μπερδεύει το εχτές με το σήμερα. Ζωντανεύει πεθαμένους. Εξαφανίζει πολιτίες ολόκληρες.

Επισκεύτηκε που λέτε μια μέρα και τον παππού για να τον τραττάρει κουνιάκκη. Και από τότε τον χάσαμε.


Μήπως είδε φώς μες το χάνι τζιαί μπήκε τζιαι 'μεις γυρεύκουμεν τον άδικα;

Μέχρι να πουσπουτέψω όλα τα δωμάτια ρωτήστε εσείς το Πάντζιαρο.

Δίκοπη Ζωή

Είναι θεός ο άνθρωπος, τι να λέμε τώρα, είναι καρατσεκαρισμένο δηλαδή, ό,τι και αν έχει κάνει το γουστάρω πολύ και αυτή η συνεργασία του με τα Υπόγεια Ρεύματα που τους είδα στο Ριάλτο, καταπληκτική.

Κυρίες και κύριοι,

ο Θάνος Μικρούτσικος!

Αναστασιάδης

Το χάνι τα χωρά όλα. Και χωρατά και έρωτες δίπλα στο τζάκι και γλέντια μέχρι πρωίας και μελαγχολίες της πρώτης άνοιξης όμως δαμέ ε να λαλούμε τζαι σοβαρά. Και θέλω να πω κάτι για την πολιτική, ή μάλλον για ένα πρόσωπο πολιτικό, το Νίκο Αναστασιάδη. Τον εκτιμώ πολύ, είναι υπόδειγμα ήθους, από εκείνους τους πολιτικούς παλιάς κοπής που έχουν όραμα και δε φοβούνται να πουν τη γνώμη τους. Σαν τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, που αν ζούσε θα ένιωθε μεγάλη απογοήτευση για τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας σήμερα. Γιατί ποιός πολιτικός στην Ελλάδα τολμά
να στηρίξει τον αρχηγό της αντιπολίτευσης βάζοντας πάνω από όλα αυτό που θεωρεί καλό για την πατρίδα του, όπως κάνει ο Αναστασιάδης για τον Χριστόφκια; Και ενώ είναι αρχηγός της δεξιάς που στην Κύπρο είχε στο παρελθόν έντονες εθνικιστικές αποχρώσεις, είναι συνεναιτικός, ανοιχτόμυαλος και ας του κοστίζει αυτό την εξουσία στην Κύπρο του συντριπτικού ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν.

εκατάφερα τα !!!!

Μετά από 40 χρόνια δίσεκτα εξόρτωσα να κάμω λοαρκασμό μπλόγγ..... μάσσιαλλα μου

Είδα φως τζιαι μπήκα για να κλέισω μια κάμαρι μες το χάνι. Κλειδίν εδώκεν μου ο Πάντζιαρος τζιαι είπεν μου:

"Βλαγγάρα μου όποτε νυχτωχείς εις την πόλη μεν φοηχείς, να έρκεσε να μεινήσκεις δαμέ, κάμαρες έσιει πολλές το χάνι τζιαι ούλα τα τερκαστά."

Έ είπα πόψε να μείνω τζιαι αν μου αρέσει μπορεί να ξαναμείνω.

Τζιαι πριν ξιάσω Καλή Χρονιά.

Σε φόντο βαθύ κόκκινο

Παρακολουθώ το φόντο κόκκινο φανατικά. Περιμένω πως και πως το τελευταίο επεισόδιο για να δοθεί επιτέλους απάντηση στα συγκλονιστικά ερωτήματα:

Ποιά θα είναι η απάντηση της Μόνικας όταν ο Στράτος την ρωτήσει επιτέλους γιατί μιλά σαν να έχει καταπιεί μπαστούνι;

Πότε τα διάφορα μωρά της σειράς αφήσουν τις υπεκφυγές και ρωτήσουν ξεκάθαρα: ''Μαμά, εγώ πότε θα παντρευτώ;''

Πότε ο Βόγλης θα φύγει από την εξοχή και θα πάει στη Λευκωσία να επισκεφτεί το σπίτι του Χατζηγεωρκάκη Κορνέσιου;

Πότε θα εκδηλωθεί ο έρως του Μάρκου για το Γιάννη; Περιμένω πως και πως σκηνές σκληρού κυπριακού πορνό.

Πότε θα σκάσει μύτη στην καφετέρια η παρέα με linguaphone-τούρκικα;

Πότε οι καλαμαράδες ηθοποιοί θα ομολογήσουν πως δεν καταλαβαίνουν καθόλου κυπριακά και πως όλα τα κακά που συμβαίνουν σε αυτούς και τις οικογένειές τους οφείλονται σε παρεξήγηση;

Πότε η κάμερα θα ζουμάρει σε δάκτυλο κόρης με μονόπετρο;

Εν αρχή είναι ο λόγος

Εσχεικκαππαμαμπουθκια! Έσπαγα την πλούσια σε κόμη τότε κελλέ μου να καταλάβω τι σόι γλώσσα ήταν αυτή που μιλούσαν οι δυο μαυριδεροί τύποι που κάθονταν πίσω μου στο λεωφορείο. Εκεί που κατέληγα πως δε μου θύμιζε τίποτα και πως θα αποτελούσε μια καινούρια εγγραφή στο γλωσσικό άτλαντα του κέντρου μνήμης του μυαλού μου, τσουπ ξεμύτιζε μια λέξη γνωστή, μια λέξη σχεδόν ελληνική, αλλά και πάλι πριν προλάβω να το συνειδητοποιήσω χανόταν μέσα σε ακατάληπτους αλαλαγμούς. Και δεν ήταν παρά μόνο όταν κατέβαινα τα σκαλιά του λεωφορείου που ο εγκέφαλός μου δέχτηκε έκπληκτος την επιφοίτηση: μα ναι, πρέπει να είναι κυπριακά! Ήταν πολλά χρόνια πριν και ήμουν φοιτητής στα Χανιά.

Τί ήξερα τότε για την Κύπρο; Τρία πράγματα: To Γιαλιά, τον Πηδιά, και τη φράση ''λύνω το κυπριακό''. Τότε φυσικά δεν ήξερα πως το κυπριακό είναι από τη φύση του άλυτο, όσο για τα ονόματα των δυο τρανών ποταμών της νήσου, αυτά τα είχα αποστηθίσει από ένα χάρτη που κρεμόταν πάνω από το γραφείο μου όταν ήμουν μαθητής. Πάντα σε αυτούς τους κρεμαστούς χάρτες της Ελλάδος η Κύπρος εμφανιζόταν στην κάτω δεξιά γωνία και σε μικρότερη κλίμακα από την μητέρα πατρίδα. Σα να μην ξέραμε τι να την κάνουμε, τη θέλουμε δεν τη θέλουμε μαζί μας, ε άντε ας την βάλουμε σε καμιά γωνιά αλλά να την μικράνουμε λίγο μην πιάνει και πολύ τόπο.

Αργότερα επίσης έμαθα πως η Κύπρος είναι νήσος αγίων και μαρτύρων αλλά αυτό είναι αλλού παπά ευαγγέλιο...

Κάποια στιγμή λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη, αφού διέσχισα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του κόσμου, η μοίρα με ξέβρασε σε αυτόν τον πελλότοπο, το κουμπαρονήσι, το κόσμημα της Αφροδίτης. Και είπα να ανοίξω ένα χάνι, να καλλιώ τον κόσμο, να έρχονται, να τρώνε να πίνουν και να χαίρεται η ψυχή τους. Και όποιον ρώτησα τη γνώμη του πως να το ονομάσω μου απάντησε: ''μα το χάνι του πάντζαρου σιόρ''!