Παγασητικός

Να αντιστέκεσαι.

Κάθε καλοκαίρι, κατεβαίνοντας από Θεσσαλονίκη για Πειραιά και από εκεί για Κρήτη, μέσα σε εκείνο το παλιό Σίμκα, τέσσερις έκπληκτοι πυρόπληκτοι, θυμάμαι τους γονείς μου να τραγουδούν στο ύψος του Βόλου το τραγούδι των Χειμερινών Κολυμβητών ''στον Παγασητικό''. Ποτέ δεν κατάφεραν να μάθουν τα λόγια, για την ακρίβεια ούτε την πρώτη στροφή δεν ολοκλήρωναν. Αλλά ωστόσο ο Παγασητικός χαράκτηκε στη μνήμη μου ως ο μυστήριος κόλπος τον οποίο ποτέ δεν κατάφερα να διαπιστώσω ότι όντως υπήρχε, καθώς δεν είναι ορατός από κανένα σημείο της εθνικής οδού. Μεγαλώνοντας είχα την ευκαιρία να μάθω περισσότερα και για τον κόλπο αλλά και τους στίχους από το καταπληκτικό ομώνυμο τραγούδι. Δύο πράγματα θα αναφέρω για να μη σας κουράσω περαιτέρω. Πρώτον, τα ρίγη συγκίνησης που μου προκαλούσε στο δημοτικό η αναφορά του βιβλίου ''Εμείς και ο κόσμος'' στην Αργαλαστή και δεύτερον το ίδιο το τραγούδι που τόσο εύστοχα και στοργικά αγκαλιάζει δικές μου προσωπικές αναμνήσεις από την πρώτη μου νιότη.

Και ο Παγασητικός ακόμα περιμένει να τον δω...

Λιπτον Αις Τι

Και ναι, everything seems to mean so much. Και εκείνο το ψίχουλο ''εκειδα να'' θα μου πεις; Ναι, και εκείνο το ψίχουλο! Γιατί θα καταλήξει κάπου μέσα της, μέσα του, δεν έχει σημασία, κάπου μέσα πάντως.

-Μαμά, θυμάσαι το λιβάδι με τις μαργαρίτες; Και τις φωτογραφίες που τραβήξαμε;
-Θυμάμαι μωρό μου.
-Ήμουν και εγώ παρών ή το έχω δει μόνο στη φωτογραφία.
-Ήσουν μωρό μου.
-Ποτέ δε θα σιγουρευτώ για το τί συμβαίνει στην πραγματικότητα και τί στη φαντασία.
-Γιατί είσαι τόσο μπερδεμένος παιδί μου;
-Γιατί ποτέ δεν αποφάσισες τί θέλεις από εμένα.
-Δε φταίω εγώ. Ούτε η δική μου μητέρα αποφάσισε ποτέ για μένα.
-Ένστικτο. Όλα από ένστικτο καμωμένα.
-΄Οταν γεννιόσουν, αρνιόσουν να βγεις. Αναγκάστηκα να κάνω μια συμφωνία μαζί σου.
-Ποιά ήταν η συμφωνία αυτή μαμά; Πες μου σε παρακαλώ, δε θυμάμαι.
-Μέσα στη συμφωνία ήταν να το ανακαλύψεις μόνος σου.
-Εσύ τη θυμάσαι;
-Η συμφωνία λέει πως πρέ[πει να πεθαίνω λίγο κάθε μέρα.

Το σφάλμα έγινε

Παρασκευή απόγευμα προς βράδυ, τελειώνεις με όοολα που έχεις, παρκάρεις τον αραμπά έξω από το πατρικό πας να κατεβείς και τσούπ σταματάει πίσω σου ένας άλλος αραμπάς με τρία άτομα μέσα. Κατεβαίνουν με φωνές και ασυνάρτητες κουβέντες,και τρείς τσάντες παραμάσχαλα και σου ανακοινώνουν ότι ήρταν να δουν την ατραξιόν, το χοντρό μπιζέλι.....
Και συ που λογάριαζες να μπεις σαν σίφουνας από την μια πόρτα, να μαζέψεις κανένα βρακί δύο παντελόνια τα χρειαζόμενα για τη Δευτέρα και να βγεις απ’ την άλλη, να ξεκινήσεις το μεγάλο ταξίδι για άλλες παφίτικες πολιτείες...
Σιωπάς, κάθεσαι και καρτεράς.... επίσκεψη είναι θα περάσει... Και αφού τελειώνει μαζεύεσαι, φιλάς το μπιζέλι που είναι μες την απελπισία γιατί δύο σόγια και κάτι βγάζουν τα απωθημένα τους πάνω του, και εκτός από άγου δεν μπορεί να πει κάτι άλλο, να εκτονωθεί…
Δρόμο παίρνεις, δρόμο αφήνεις με το ράδιο στη διαπασών, ακούς συζητήσεις, τραγούδια, καμιά σπαστική διαφήμιση ψεύτικη, άνοστη και άρρωστη....
Και κει που στρίβεις και πλησιάζεις το Τρίκκης Πάλας το θαύμα γίνεται σου λέω…..
Το ράδιο γράφει Κάιρο και εκεί που άκουγες άρες μάρες κουκουνάρες…. Ακούς τον Αιγύπτιο εκφωνητή να κάνει χίλιες και μία ερωτήσεις στον καλεσμένο του … ψάχνεις να βρεις το κινητό γιατί δε μπορεί η σύτα θα σου στείλει το μήνυμα "Γουέλκαμ το Ήτζιπτ σε χρεώνουμε τόσα και σε καπελώνουμε άλλα τόσα", μάταια….δεν υπάρχει μήνυμα
Όχι γλυκιά μου δεν έφτασες Αίγυπτο με τον αραπά ακόμα! Απλά, έχουν δυνατό σήμα ραδιοφώνου και πιάνεις πεντακάθαρα Αίγυπτο και Ισραήλ και δεν σταυρώνεις ούτε ένα Κυπριακό σταθμό…
Οπότε γιού λίβ γιούρ μύθ από τον αραμπά και άστον Λούη να ξεσκίζεται στη διαφήμηση για κρουαζιέρες στους Αγίους Τόπους....
Τι να την κάνεις την κρουαζιέρα μάνα μου αφού σε βρίσκει ο Αγιος Τόπος στην δική σου συχνότητα;

Το μπιζέλι του πρίγκιψ

Έγινα θεία στόπ. Είναι μια σκέτη απόλαυση στόπ. Ένα τόσο δα πλασματάκι με ματάκια λαμπερά κάπου κάπου σου χαμογελά και τον κόσμο σου χαλά......


Είναι ωραία φάση και απολαυστηκή. Ζώ ξανά την περίοδο που ο πελαργός ήταν τόσο χουβαρτάς που άφησε ένα μεγάααααλο πακέτο για μένα που έγραφε πάνω στην ταμπελίτσα ' μικρός σου αδελφός' ........ όταν είδα το πακέτο θυμάμαι είχα ενθουσιαστεί με το περιτύλιγμα τα ωραία χρώματα γεμάτα υποσχέσεις....................

Όταν ήρθε η ώρα και έσκασε το πακέτο και ανακάλυψα ότι αντί για την αδερφή που είχα ζητήσει μου έστειλαν αδελφό ζήτησα να επιστραφεί το πακέτο γιατί δε γίνεται ο πελαργός μες το πολύ μεθύση του και μες την παραζάλη μου έφερε πακέτο με λάθος περιεχόμενο ( όπως λέμε λύση με σωστό περιεχόμενο έναν πράμα).

Αλλά στη χώρα του γιατί δέν γίνονται επιστροφές και έτσι μου ανακοίνωσαν ότι το περιεχόμενο όχι μόνο πρέπει να το δεκτώ και να σιωπήσω, αλλά θα πρέπει να το φροντίζω και να το βοηθώ και να το νοιάζομαι.............................

Πέρασαν εικοσι οκτώ τόσα χρόνια με πολλά σκαμπανευάσματα και αλλαγές...................... το περιεχόμενο μεγάλωσε και με έκανε και θεία..................... και το μικρό μπιζέλι που μας κάνει ότι θέλει θα συνεχίσει τη συμμαχία της βατραχοπολιτείας με το σωστό περιεχόμενο αυτή τη φορά.................................

Αντίο για την ώρα ο Μορφέας είναι μορφή και γώ νυσταγμένη πολύ

Μικρό

Σιωπή.
Πληγώθηκε.
Άδειασε.
Απόκαμε.
Ήρθε χειμώνας.
Κρυώνει.
Ρήμαξε.
Μαράζωσε.

Κι όμως, ένα ισχνό, πράσινο φυλλαράκι ξεπετάχτηκε ανάμεσα στα σκέλια της.

Ταξίδι

Θα πας πάλι με σκυμμένο το κεφάλι εκεί που είναι ο θάνατος της αίσθησης, της γεύσης και της πατριδογνωσίας.

Πατριδογνωσία του κορμιού, πού είναι το Α, το Ω και όλα όσα περικλείουν.

-Τί είναι το ακρωτήρι και τί ο κόλπος;
-Ένα δάκτυλο και ένα αιδοίο.

-Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ συμβολής και εκβολής;
-Συμβολή είναι να της πηγαίνεις λουλούδια, εκβολή να τα ταΐζει στα σκυλιά, συμβουλή να βουρτσίζεις τα δόντια σου πριν τον ύπνο.

-Οροπέδιο ή λεκανοπέδιο;
-Λεκανοπέδιο, σε οροπέδιο δεν έχω φτάσει ακόμα.


Η Ελλού, όλο γέλια και καμώματα, είναι λέει πολύ άσπρη η επιδερμίδα της όταν ξυπνά το πρωί. Δωρική η Μαργαρίτα, λιτή, της πάει η Κρήτη, θα μπορούσε να ήταν μια ελιά της. Ο Πανσέληνος ο Εμμανουήλ σεληνιάζεται και αρπάζει την γριά καριόλα και την πετά στα βράχια της Ζάκρου γιατί λέει θα τους πήγαινε λίγο άσπρο, έτσι μονότονα καφετιά που είναι. Εκεί, όλοι μαζί σπρώξαμε τις γεωλογικές πλάκες και φέραμε τις δυο νήσους δίπλα δίπλα να ακουμπούν, για να μην είναι λέει η Κύπρος πάντα μόνη της στη γωνίτσα στο χάρτη.

-Ακούμπησα εκεί στις βρωμιές;
-Όχι, τελείωνε. Πρέπει να συνεχίσουμε το παιχνίδι.
-Μα νόμιζα πως δε σου αρέσει να παίζεις με άλλους.
-Φυσικά και μου αρέσει, απλά ποτέ δεν νοιάστηκες να το μάθεις.

Τα βράδυα αφουγκραζόμασταν τις κοιλιές μας. ''Έχεις άλλο χώρο'', ''Όχι!'' ''Τί να κάνουμε, δεν μπορούμε να την προσβάλλουμε...''

Μετά κοιτάζαμε τα αστέρια και τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά μας. Προσπαθούσαμε να τα μετρήσουμε και τα δυο, αδύνατον.

-Μα τόσο πολύ μεγαλώσαμε;
-Μην παραπονιέσαι. Τί να πει ο ουρανός που έχει γεννήσει αμέτρητα αστέρια.

Αυτό με ηρέμησε κάπως. Κοιμήθηκα. Και ξύπνησα στον έλεγχο διαβατηρίων. Η βίζα μου έγραφε Σεϋχέλλες και οι μόνες αποσκευές μου ένας χτυπημένος λαγός και ένα κολλάν.

Ροκάνα και στραθιώτης

Μια γυναίκα γυμνή, καθισμένη στην ακροθαλασσιά, παίζει με την άμμο αθώα, ανέμελα. Δεν ήταν δικιά της επιλογή να είναι γυμνή, το κάνει γιατί επέμενε εκείνος. Φορά τα μαύρα της γυαλιά και κοιτάζει τον ορίζοντα φιλάρεσκα. Είναι ήρεμη γιατί με τα γυαλιά αυτά νιώθει ασφάλεια, την κάνουν να νιώθει σαν τις άλλες. Με του Κωνσταντίνου τη θύμηση γεμάτη, τις πυρπολημένες πολιτείες και τα τραγικά γυναικόπαιδα ανάμεσα στις μασχάλες της μας μίλησε εκείνο το πρωί που η ώρα ήταν πριν τις 6 που σηκώνεσαι για να πας στη δουλειά. Στα καρβουνιασμένα μάτια της μη σταματήσεις, θα σε κατασπαράξουν τα σκυλιά και οι φασίστες που παραφιλάνε στους δρόμους. Μπορείς όμως αν θέλεις να της πεις για τον πόθο σου να μαζέψεις σπυρί σπυρί την άμμο από τις πατούσες της, και το δάχτυλο το Μέγα να το πάρεις από τη σπηλιά του και να χτίσεις εκκλησιά πάνω στα βράχια, μέσα στα ρουμάνια, δίπλα στα αγρίμια. Δε θα καταλάβει, θα ζητήσει όμως ένα μήλο.

Το Σατανά τον νίκησα, το γιο σου τον ανέστησα.
Θεέ μου, συγχώρεσέ με, αλλά δε θα σταματήσω για τη γυναίκα να μιλώ.

Ακολουθία Αγίου Νεόφυτου του Έγκλειστου

Κύριε Νίκο, όταν μιλούσες για θεριά που αγκομαχούσαν πάνω στο κρεββάτι, από που στράγγιζε το αίμα του;