Παγασητικός

Να αντιστέκεσαι.

Κάθε καλοκαίρι, κατεβαίνοντας από Θεσσαλονίκη για Πειραιά και από εκεί για Κρήτη, μέσα σε εκείνο το παλιό Σίμκα, τέσσερις έκπληκτοι πυρόπληκτοι, θυμάμαι τους γονείς μου να τραγουδούν στο ύψος του Βόλου το τραγούδι των Χειμερινών Κολυμβητών ''στον Παγασητικό''. Ποτέ δεν κατάφεραν να μάθουν τα λόγια, για την ακρίβεια ούτε την πρώτη στροφή δεν ολοκλήρωναν. Αλλά ωστόσο ο Παγασητικός χαράκτηκε στη μνήμη μου ως ο μυστήριος κόλπος τον οποίο ποτέ δεν κατάφερα να διαπιστώσω ότι όντως υπήρχε, καθώς δεν είναι ορατός από κανένα σημείο της εθνικής οδού. Μεγαλώνοντας είχα την ευκαιρία να μάθω περισσότερα και για τον κόλπο αλλά και τους στίχους από το καταπληκτικό ομώνυμο τραγούδι. Δύο πράγματα θα αναφέρω για να μη σας κουράσω περαιτέρω. Πρώτον, τα ρίγη συγκίνησης που μου προκαλούσε στο δημοτικό η αναφορά του βιβλίου ''Εμείς και ο κόσμος'' στην Αργαλαστή και δεύτερον το ίδιο το τραγούδι που τόσο εύστοχα και στοργικά αγκαλιάζει δικές μου προσωπικές αναμνήσεις από την πρώτη μου νιότη.

Και ο Παγασητικός ακόμα περιμένει να τον δω...

Λιπτον Αις Τι

Και ναι, everything seems to mean so much. Και εκείνο το ψίχουλο ''εκειδα να'' θα μου πεις; Ναι, και εκείνο το ψίχουλο! Γιατί θα καταλήξει κάπου μέσα της, μέσα του, δεν έχει σημασία, κάπου μέσα πάντως.

-Μαμά, θυμάσαι το λιβάδι με τις μαργαρίτες; Και τις φωτογραφίες που τραβήξαμε;
-Θυμάμαι μωρό μου.
-Ήμουν και εγώ παρών ή το έχω δει μόνο στη φωτογραφία.
-Ήσουν μωρό μου.
-Ποτέ δε θα σιγουρευτώ για το τί συμβαίνει στην πραγματικότητα και τί στη φαντασία.
-Γιατί είσαι τόσο μπερδεμένος παιδί μου;
-Γιατί ποτέ δεν αποφάσισες τί θέλεις από εμένα.
-Δε φταίω εγώ. Ούτε η δική μου μητέρα αποφάσισε ποτέ για μένα.
-Ένστικτο. Όλα από ένστικτο καμωμένα.
-΄Οταν γεννιόσουν, αρνιόσουν να βγεις. Αναγκάστηκα να κάνω μια συμφωνία μαζί σου.
-Ποιά ήταν η συμφωνία αυτή μαμά; Πες μου σε παρακαλώ, δε θυμάμαι.
-Μέσα στη συμφωνία ήταν να το ανακαλύψεις μόνος σου.
-Εσύ τη θυμάσαι;
-Η συμφωνία λέει πως πρέ[πει να πεθαίνω λίγο κάθε μέρα.

Το σφάλμα έγινε

Παρασκευή απόγευμα προς βράδυ, τελειώνεις με όοολα που έχεις, παρκάρεις τον αραμπά έξω από το πατρικό πας να κατεβείς και τσούπ σταματάει πίσω σου ένας άλλος αραμπάς με τρία άτομα μέσα. Κατεβαίνουν με φωνές και ασυνάρτητες κουβέντες,και τρείς τσάντες παραμάσχαλα και σου ανακοινώνουν ότι ήρταν να δουν την ατραξιόν, το χοντρό μπιζέλι.....
Και συ που λογάριαζες να μπεις σαν σίφουνας από την μια πόρτα, να μαζέψεις κανένα βρακί δύο παντελόνια τα χρειαζόμενα για τη Δευτέρα και να βγεις απ’ την άλλη, να ξεκινήσεις το μεγάλο ταξίδι για άλλες παφίτικες πολιτείες...
Σιωπάς, κάθεσαι και καρτεράς.... επίσκεψη είναι θα περάσει... Και αφού τελειώνει μαζεύεσαι, φιλάς το μπιζέλι που είναι μες την απελπισία γιατί δύο σόγια και κάτι βγάζουν τα απωθημένα τους πάνω του, και εκτός από άγου δεν μπορεί να πει κάτι άλλο, να εκτονωθεί…
Δρόμο παίρνεις, δρόμο αφήνεις με το ράδιο στη διαπασών, ακούς συζητήσεις, τραγούδια, καμιά σπαστική διαφήμιση ψεύτικη, άνοστη και άρρωστη....
Και κει που στρίβεις και πλησιάζεις το Τρίκκης Πάλας το θαύμα γίνεται σου λέω…..
Το ράδιο γράφει Κάιρο και εκεί που άκουγες άρες μάρες κουκουνάρες…. Ακούς τον Αιγύπτιο εκφωνητή να κάνει χίλιες και μία ερωτήσεις στον καλεσμένο του … ψάχνεις να βρεις το κινητό γιατί δε μπορεί η σύτα θα σου στείλει το μήνυμα "Γουέλκαμ το Ήτζιπτ σε χρεώνουμε τόσα και σε καπελώνουμε άλλα τόσα", μάταια….δεν υπάρχει μήνυμα
Όχι γλυκιά μου δεν έφτασες Αίγυπτο με τον αραπά ακόμα! Απλά, έχουν δυνατό σήμα ραδιοφώνου και πιάνεις πεντακάθαρα Αίγυπτο και Ισραήλ και δεν σταυρώνεις ούτε ένα Κυπριακό σταθμό…
Οπότε γιού λίβ γιούρ μύθ από τον αραμπά και άστον Λούη να ξεσκίζεται στη διαφήμηση για κρουαζιέρες στους Αγίους Τόπους....
Τι να την κάνεις την κρουαζιέρα μάνα μου αφού σε βρίσκει ο Αγιος Τόπος στην δική σου συχνότητα;

Το μπιζέλι του πρίγκιψ

Έγινα θεία στόπ. Είναι μια σκέτη απόλαυση στόπ. Ένα τόσο δα πλασματάκι με ματάκια λαμπερά κάπου κάπου σου χαμογελά και τον κόσμο σου χαλά......


Είναι ωραία φάση και απολαυστηκή. Ζώ ξανά την περίοδο που ο πελαργός ήταν τόσο χουβαρτάς που άφησε ένα μεγάααααλο πακέτο για μένα που έγραφε πάνω στην ταμπελίτσα ' μικρός σου αδελφός' ........ όταν είδα το πακέτο θυμάμαι είχα ενθουσιαστεί με το περιτύλιγμα τα ωραία χρώματα γεμάτα υποσχέσεις....................

Όταν ήρθε η ώρα και έσκασε το πακέτο και ανακάλυψα ότι αντί για την αδερφή που είχα ζητήσει μου έστειλαν αδελφό ζήτησα να επιστραφεί το πακέτο γιατί δε γίνεται ο πελαργός μες το πολύ μεθύση του και μες την παραζάλη μου έφερε πακέτο με λάθος περιεχόμενο ( όπως λέμε λύση με σωστό περιεχόμενο έναν πράμα).

Αλλά στη χώρα του γιατί δέν γίνονται επιστροφές και έτσι μου ανακοίνωσαν ότι το περιεχόμενο όχι μόνο πρέπει να το δεκτώ και να σιωπήσω, αλλά θα πρέπει να το φροντίζω και να το βοηθώ και να το νοιάζομαι.............................

Πέρασαν εικοσι οκτώ τόσα χρόνια με πολλά σκαμπανευάσματα και αλλαγές...................... το περιεχόμενο μεγάλωσε και με έκανε και θεία..................... και το μικρό μπιζέλι που μας κάνει ότι θέλει θα συνεχίσει τη συμμαχία της βατραχοπολιτείας με το σωστό περιεχόμενο αυτή τη φορά.................................

Αντίο για την ώρα ο Μορφέας είναι μορφή και γώ νυσταγμένη πολύ

Μικρό

Σιωπή.
Πληγώθηκε.
Άδειασε.
Απόκαμε.
Ήρθε χειμώνας.
Κρυώνει.
Ρήμαξε.
Μαράζωσε.

Κι όμως, ένα ισχνό, πράσινο φυλλαράκι ξεπετάχτηκε ανάμεσα στα σκέλια της.

Ταξίδι

Θα πας πάλι με σκυμμένο το κεφάλι εκεί που είναι ο θάνατος της αίσθησης, της γεύσης και της πατριδογνωσίας.

Πατριδογνωσία του κορμιού, πού είναι το Α, το Ω και όλα όσα περικλείουν.

-Τί είναι το ακρωτήρι και τί ο κόλπος;
-Ένα δάκτυλο και ένα αιδοίο.

-Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ συμβολής και εκβολής;
-Συμβολή είναι να της πηγαίνεις λουλούδια, εκβολή να τα ταΐζει στα σκυλιά, συμβουλή να βουρτσίζεις τα δόντια σου πριν τον ύπνο.

-Οροπέδιο ή λεκανοπέδιο;
-Λεκανοπέδιο, σε οροπέδιο δεν έχω φτάσει ακόμα.


Η Ελλού, όλο γέλια και καμώματα, είναι λέει πολύ άσπρη η επιδερμίδα της όταν ξυπνά το πρωί. Δωρική η Μαργαρίτα, λιτή, της πάει η Κρήτη, θα μπορούσε να ήταν μια ελιά της. Ο Πανσέληνος ο Εμμανουήλ σεληνιάζεται και αρπάζει την γριά καριόλα και την πετά στα βράχια της Ζάκρου γιατί λέει θα τους πήγαινε λίγο άσπρο, έτσι μονότονα καφετιά που είναι. Εκεί, όλοι μαζί σπρώξαμε τις γεωλογικές πλάκες και φέραμε τις δυο νήσους δίπλα δίπλα να ακουμπούν, για να μην είναι λέει η Κύπρος πάντα μόνη της στη γωνίτσα στο χάρτη.

-Ακούμπησα εκεί στις βρωμιές;
-Όχι, τελείωνε. Πρέπει να συνεχίσουμε το παιχνίδι.
-Μα νόμιζα πως δε σου αρέσει να παίζεις με άλλους.
-Φυσικά και μου αρέσει, απλά ποτέ δεν νοιάστηκες να το μάθεις.

Τα βράδυα αφουγκραζόμασταν τις κοιλιές μας. ''Έχεις άλλο χώρο'', ''Όχι!'' ''Τί να κάνουμε, δεν μπορούμε να την προσβάλλουμε...''

Μετά κοιτάζαμε τα αστέρια και τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά μας. Προσπαθούσαμε να τα μετρήσουμε και τα δυο, αδύνατον.

-Μα τόσο πολύ μεγαλώσαμε;
-Μην παραπονιέσαι. Τί να πει ο ουρανός που έχει γεννήσει αμέτρητα αστέρια.

Αυτό με ηρέμησε κάπως. Κοιμήθηκα. Και ξύπνησα στον έλεγχο διαβατηρίων. Η βίζα μου έγραφε Σεϋχέλλες και οι μόνες αποσκευές μου ένας χτυπημένος λαγός και ένα κολλάν.

Ροκάνα και στραθιώτης

Μια γυναίκα γυμνή, καθισμένη στην ακροθαλασσιά, παίζει με την άμμο αθώα, ανέμελα. Δεν ήταν δικιά της επιλογή να είναι γυμνή, το κάνει γιατί επέμενε εκείνος. Φορά τα μαύρα της γυαλιά και κοιτάζει τον ορίζοντα φιλάρεσκα. Είναι ήρεμη γιατί με τα γυαλιά αυτά νιώθει ασφάλεια, την κάνουν να νιώθει σαν τις άλλες. Με του Κωνσταντίνου τη θύμηση γεμάτη, τις πυρπολημένες πολιτείες και τα τραγικά γυναικόπαιδα ανάμεσα στις μασχάλες της μας μίλησε εκείνο το πρωί που η ώρα ήταν πριν τις 6 που σηκώνεσαι για να πας στη δουλειά. Στα καρβουνιασμένα μάτια της μη σταματήσεις, θα σε κατασπαράξουν τα σκυλιά και οι φασίστες που παραφιλάνε στους δρόμους. Μπορείς όμως αν θέλεις να της πεις για τον πόθο σου να μαζέψεις σπυρί σπυρί την άμμο από τις πατούσες της, και το δάχτυλο το Μέγα να το πάρεις από τη σπηλιά του και να χτίσεις εκκλησιά πάνω στα βράχια, μέσα στα ρουμάνια, δίπλα στα αγρίμια. Δε θα καταλάβει, θα ζητήσει όμως ένα μήλο.

Το Σατανά τον νίκησα, το γιο σου τον ανέστησα.
Θεέ μου, συγχώρεσέ με, αλλά δε θα σταματήσω για τη γυναίκα να μιλώ.

Ακολουθία Αγίου Νεόφυτου του Έγκλειστου

Κύριε Νίκο, όταν μιλούσες για θεριά που αγκομαχούσαν πάνω στο κρεββάτι, από που στράγγιζε το αίμα του;

Αλογα

Μαλαχίτες, κορμιά, ηφαίστεια, παλάτια. Μάζεψέ τα.
Μαντήλια, βότσαλα, παιχνίδια, ροκάνες. Φύλαξέ τα.
Ήλιους, ταξίδια, μαντάτα, βραχοκιρκίνεζα. Σύλλεξέ τα.

-Και είναι όλα τα παραπάνω η αγάπη;

-Όχι, δεν είναι παρά λέξεις.

-Την αγάπη είναι που ψάχνω, θα τις ξεράσω να χωρέσει εκείνη.

-Κράτησέ τις, θα σου χρειαστούν για να την στολίσεις όταν έρθει να σε βρει.

Τα τρία διπλοκάμπινα

Όπως λέμε τα τρία γουρουνάκια....

Εδώ και μέρες έχουν παρκάρει τρία διπλοκάμπινα έξω από το χάνι.......

Το ένα είναι κόκκινο, το άλλο γκρίζο και το τρίτο άσπρο.....

Περιμένουμε με αγωνία στους νέους επισκέπτες...............

Γριν τέη όπως λέμε Γριν βάλεη

Παρακολούθησα αυτό το αίσχος του ΡιΚ στο αρχαιολογικής σημασίας πλέον στούντιο ......
Τα Ασματα μου θύμιζαν κάτι, εκτός του ότι ήταν όλα τα ίδια, γνώριμη ήταν η σύνθεση, γνώριμη η μουσική, όσο για τα λόγια .......ανάθεμαν αν εξέραν τι ελαλούσαν.....

Ο δε παρουσιαστής....... λούμα χτένισμα από το αέρας κουπανιστός κομμωτήριο, κοστούμιν από την αγορά του αλ λαμπιρίζει, εκουτσούφλαν σε τζείνα που του εγράψαν για να μας πει....

Αν πεις για το περιπαίξιμο που εσύραν για τες άλλες χώρες ότι εστέλλαν διαγωνιζόμενους με φτερά και πούπουλα........ τα δικά μας του γειτόνου μας με λία λόγια........ Να μεν δείξουμε την αφ υψηλού κατζία μας γίνετε;

Όσο για τον γκέστ άρτιστ ιμίση μου..... που μα τη Μενεγάκη μας είναι η κλωνοποίηση του Χατζηγιαννή έριξαν το σιντί στο μίκρογουέιβ και μας τον αμόλησαν πάνω στη σκηνή να πηγαινοέρχετε περιμένοντας το λεωφορείο της γραμμής. Στην ερώτηση του κικιρίκου "Θα έβαζες φτερά για να πας στο διαγωνισμό;" απήντησε με καμάρι ότι "Δε θα έκανα τίποτα που να προσβάλλει εμένα και τη χώρα μου". Εδώ το πλήθος κόβει τη φλέβα, σκίζει το ποκάμισο, ξεριζώνει το μαλλί και πάει εντατική.........

Ου περί φτερών ο διαγνωνισμός αλλά περί πατού........

Δε θέλω να γράψω για τους υπόλοιπους, τα τρία άσπρα βιολιά που το βιολί τους, τα μαύρα σεντόνια, το φουστάνι της πρώτης κουμέρας και όλα τα τριαλαλα..... Εκουράστηκα να νευριάζω.... Καμετε ένα έλεος.

Πάμε σε ένα διάλειμμα

Το όνομα βλαγγάρα μου το έβγαλε η μάνα μου. Βγαίνει από τη βλάγγα που πάει να πει αργοπορευμένη......θα έχετε ακούσει την φράση " Με την βλάγγα που έσιεις εν θα τελειώσεις ούτε τωρά τα μαθήματά σου ". Έτσι και μένα από όταν ήμουν παιδάκι μαύρο και ισχνό η μάνα μου με καμάρι με αποκαλούσε " Βλαγγάρα ούλον ύστερα ύστερα μου λαλείς" ή "Βλαγγάρα, κάμνε γλίωρα" ή το ακόμα καλύτερο "Ουυυυ με τη βλάγγα σου....." και έμενε ατελείωτη η φράση να αιωρείται.

Δεν ξέρω πώς με παρεξήγησε έτσι εμένα που είμαι πιο γρήγορη από τη σκιά μου, που ο φλάσμαν τρώει τη σκόνη μου.

Εδώ που τα λέμε έχει δίκαιο γιατί μια αργοπόρευση την έχω..... και σαν μην έφτανε αυτό όχι μόνο αργοπορεύομαι αλλά θέλω και διπλάσιο χρόνο για να αποτελειώσω μια αποστολή.

Εμ τι να κάνεις; Φύση είναι αυτή δεν της πας κόντρα γιατί θα σου ρίξει μια βιβλική καταστροφή και θα σε φέρει στα ίσα σου. Οπότε πήρα την βλάγγα μου παραμάσχαλα, τη σουλούπωσα όπως όπως και περιπατώ.....

Χάσαμε τον παππού στοπ.

Χάσαμε τον παππού. Επίεν να συνάξει αγρέλια τζιαί ακόμα να στραφεί. Πήγαμε στην αστυνομία αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν. Κατ' ακρίβειαν ο παππούς χάθηκε εδώ και πέντε, έξι χρόνια.

Δέν τον πήρε το ΕΥΡΗΚΑ όπως λάλεί τζιαι η διαφήμηση. Τον πήρε ο μάστρε Αλτζχάιμερ. Ο κύριος αυτός είναι ο κακός λύκος για τους μεγάλους. Δεν τρώει γιαγιάδες και ούτε κοκκινοσκουφίτσες. Φέρνει τα πάνω κάτω. Μπερδεύει το εχτές με το σήμερα. Ζωντανεύει πεθαμένους. Εξαφανίζει πολιτίες ολόκληρες.

Επισκεύτηκε που λέτε μια μέρα και τον παππού για να τον τραττάρει κουνιάκκη. Και από τότε τον χάσαμε.


Μήπως είδε φώς μες το χάνι τζιαί μπήκε τζιαι 'μεις γυρεύκουμεν τον άδικα;

Μέχρι να πουσπουτέψω όλα τα δωμάτια ρωτήστε εσείς το Πάντζιαρο.

Δίκοπη Ζωή

Είναι θεός ο άνθρωπος, τι να λέμε τώρα, είναι καρατσεκαρισμένο δηλαδή, ό,τι και αν έχει κάνει το γουστάρω πολύ και αυτή η συνεργασία του με τα Υπόγεια Ρεύματα που τους είδα στο Ριάλτο, καταπληκτική.

Κυρίες και κύριοι,

ο Θάνος Μικρούτσικος!

Αναστασιάδης

Το χάνι τα χωρά όλα. Και χωρατά και έρωτες δίπλα στο τζάκι και γλέντια μέχρι πρωίας και μελαγχολίες της πρώτης άνοιξης όμως δαμέ ε να λαλούμε τζαι σοβαρά. Και θέλω να πω κάτι για την πολιτική, ή μάλλον για ένα πρόσωπο πολιτικό, το Νίκο Αναστασιάδη. Τον εκτιμώ πολύ, είναι υπόδειγμα ήθους, από εκείνους τους πολιτικούς παλιάς κοπής που έχουν όραμα και δε φοβούνται να πουν τη γνώμη τους. Σαν τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, που αν ζούσε θα ένιωθε μεγάλη απογοήτευση για τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας σήμερα. Γιατί ποιός πολιτικός στην Ελλάδα τολμά
να στηρίξει τον αρχηγό της αντιπολίτευσης βάζοντας πάνω από όλα αυτό που θεωρεί καλό για την πατρίδα του, όπως κάνει ο Αναστασιάδης για τον Χριστόφκια; Και ενώ είναι αρχηγός της δεξιάς που στην Κύπρο είχε στο παρελθόν έντονες εθνικιστικές αποχρώσεις, είναι συνεναιτικός, ανοιχτόμυαλος και ας του κοστίζει αυτό την εξουσία στην Κύπρο του συντριπτικού ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν.

εκατάφερα τα !!!!

Μετά από 40 χρόνια δίσεκτα εξόρτωσα να κάμω λοαρκασμό μπλόγγ..... μάσσιαλλα μου

Είδα φως τζιαι μπήκα για να κλέισω μια κάμαρι μες το χάνι. Κλειδίν εδώκεν μου ο Πάντζιαρος τζιαι είπεν μου:

"Βλαγγάρα μου όποτε νυχτωχείς εις την πόλη μεν φοηχείς, να έρκεσε να μεινήσκεις δαμέ, κάμαρες έσιει πολλές το χάνι τζιαι ούλα τα τερκαστά."

Έ είπα πόψε να μείνω τζιαι αν μου αρέσει μπορεί να ξαναμείνω.

Τζιαι πριν ξιάσω Καλή Χρονιά.

Σε φόντο βαθύ κόκκινο

Παρακολουθώ το φόντο κόκκινο φανατικά. Περιμένω πως και πως το τελευταίο επεισόδιο για να δοθεί επιτέλους απάντηση στα συγκλονιστικά ερωτήματα:

Ποιά θα είναι η απάντηση της Μόνικας όταν ο Στράτος την ρωτήσει επιτέλους γιατί μιλά σαν να έχει καταπιεί μπαστούνι;

Πότε τα διάφορα μωρά της σειράς αφήσουν τις υπεκφυγές και ρωτήσουν ξεκάθαρα: ''Μαμά, εγώ πότε θα παντρευτώ;''

Πότε ο Βόγλης θα φύγει από την εξοχή και θα πάει στη Λευκωσία να επισκεφτεί το σπίτι του Χατζηγεωρκάκη Κορνέσιου;

Πότε θα εκδηλωθεί ο έρως του Μάρκου για το Γιάννη; Περιμένω πως και πως σκηνές σκληρού κυπριακού πορνό.

Πότε θα σκάσει μύτη στην καφετέρια η παρέα με linguaphone-τούρκικα;

Πότε οι καλαμαράδες ηθοποιοί θα ομολογήσουν πως δεν καταλαβαίνουν καθόλου κυπριακά και πως όλα τα κακά που συμβαίνουν σε αυτούς και τις οικογένειές τους οφείλονται σε παρεξήγηση;

Πότε η κάμερα θα ζουμάρει σε δάκτυλο κόρης με μονόπετρο;